Kirilmadik bir sey kalmadi.

Oyle gibi, degil gibi. 
Kaldiysa en azindan bir mektup falan gelirdi, ne bileyim. 
Artist'i izleyecegim bir ara. Donald gittikten sonra muhtemelen. 
Burayi seviyorum. Burada, oylece bir seylerden bahsetmeyi seviyorum. Inanin, etrafimdaki uc bes insani tenzih ettikten sonra, kalanlariyla muhatap olmaktan cok daha iyi geliyor. Aslinda karsilastirmam bile yeterince sacma. 


   Gibi mesela. Konusmayi beceremedigimden degil ama. Artik   insanlarin cok da konusmaya deger oldugunu dusunmememden. Hoop, ukala gunumdeyim. Ben de bok yemeliyim bu durumda di mi?
Eger oldukca siradan, gundelik bir olaydan yola cikip ornek vermek gerekirse, demek istedigim; bugun inerken sabah sabah gayet suratsiz gorunmeme ragmen goz goze geldigimiz icin gulumseyerek " Iyi dersler." diyen servis soforu, universiteliyim ve kimse beni anlayamaz kafasindaki sunger beyinli pek cok tipten daha konusmaya, dinlemeye deger. Hoop simdi de gunumuz modasi 'emekci yanI' imaji cizmeye kayar gibiyim.


Ben daha kendimi ortaya koyamamisim ki neden konusuyorum, di mi yea?


Umudumuz kalmamis bizim, icimiz gecmis. Karsimda haberler acik ve meclisten cekilen komik goruntulere gozlerimi devirip bakiyorum. Yanimda Turkiye'ye yabanci bir insanla oturuyor olsam ve bu goruntuleri beraber izliyor olsak, sonrasinda kendisinin bana ve ulkeme saygi duymasini beklemem. Cunku birilerinin saygisini kazanmak icin once kendinize saygi duymalisiniz. Bu lafi, klise diye disliyor, eziyor ya da 'hea' seklinde tepkilerle savusturuyorsak bu da bizim ahmakligimiz. Cunku sirf degisik olmak adina az daha atasozlerini falan bile inkar edecegiz. "Ata" sozu dedigin nedir ki, Ata'n kim desen cevap veremeyecek adamlar olduktan sonra.


Velhasil kelam, canim sikiliyor. Hepimize olur. Bir takim degerlerimize sahip cikmamizi bekleyen  yuce divan uyelerinin, bizi bu hakkimizdan en cok alikoyan adamlar olmasi ise kafalari karistiriyor tabi. Hos, olmayan kafa karisir mi? Unlu dusunur-Babam.


Babam demisken, internette konustuk yaklasik bir saat once. Bir kez daha nefret ettim su hayat gailesinden. Ustelik artik hepimiz "gelecegimiz icin" yaptigimizi dusundugumuz seylerden cok, "hangi gelecek" sorusuna kafa yoruyoruz, yanlis miyim? Yanlissam mail atin. HATALIYSAM ARA. Laflariz.


Yoruluyorum ben. Ama neden oldugu konusunda tereddutlerim var.
Aslinda en buyuk hatam da sey, yaptigim seyleri insanlarin gozune sokmamak. Cunku bu cagimizin modalarindan biri ve ben ona ayak uyduramiyorum. Dolayisiyla karsinizda her turden insan, laf salatasi yapmaya hakki var saniyor, buna bayiliyor. Cok zavallica hal ve hareketler oldugu gorusundeyim sadece.


Insanin yaptigi isi onemsemesi kadar olagan ve guzel bir sey yok elbette. Fakat bunu yaparken, diger insanlarin sadece sil supur falan yaptigi yanilgisina dusmeyin gencler. Her sey sizin ayak ucunuzdan baslar fakat bu sizi dunyanin merkezi haline getirmez. Bak bunu dusunun biraz.


Operim.

Lana Del Rey-Kill Kill
                     

Mecbure teyze

Che