günah çıkarıyorum

Bazen içime ne kaçıyo hiç bilemiyorum.Öyle bişey kaçıyo ki,her zaman en istemediğim şekilde davranıp,en istemediğim tepkileri veriyorum.Biri asabiyet düğmeme basıp kaçıyo sanki.Ani bi çıkışla,en istemediğim insanları kırabiliyorum.Bide lanet bi huyum var,özür dilemek bana çok güç gelir.Hele en sevdiklerimden.Aslında tam tersi olması lazım gibi gözüküyor ama işte.
Çok kez böyle zamanlarda geri dönüş neden bu kadar zor oluyor diye soruyorum kendime.Ama kendiyle fevkalade barışık! biri olduğum için,sanırım kendi kendimi 'ama beni zorladılar' diye ikna ediyorum.
İnsanın nazı en sevdiklerine geçer ve en çok onları üzermiş ya,bu doğru galiba.Yeahh thats right.Ama yine de şu konuda kararlıyım,istemediğimi söylediğim şeyleri yapmakta ısrar edenler,neden ısrar ediyosunuz ki.Tamam deseniz hiç böyle olmucak,hiç.Mesela;
-şuanda konuşmak istemiyorum,şu konuyu uzatmayalım,bak gereksiz buluyorum ve konuştukça sinirleniyorum.
+ama ben üzerine gelmiyorum ki,sadece işte şu nasıl,neden böyle(gibi sorular)
-ya özetle kapatalım diyorum,sorun da yok,bu kadar ciddileştirmeye gerek yok.
+ciddi değilse neden böyle aşırı tepki veriyosun?
-(tepkilerin ısrarlar üzerine aşırılaştığının farkında değil misiniz!) aşırı tepki vermiyorum.Sürekli bu konuda uyardığım halde yine de aynı diyalogu yaptığımız için sinirleniyorum.
...
Sonrasında karşımdaki kişiyi kırıyorum tabi ister istemez ve çekip gidiyor.Bi gerilim oluyo.Üstelik keçi boku kadar bi konu bile değil.
Yine de bu beni bi konuda haklı çıkarmıyo.O da feci kişilik çatışması yaşadığım.Kendim bile bazen inanamıyorum kendime.Saniyenin onda biri kadar kısa bi sürede,karşımdakini şaşırtıcak derecede duygusal değişimler yaşayabiliyorum mesela.Şu ani çıkışlarımı bi düzene sokmalıyım..
Koskoca düşes olmuşsun ama bunu becerememişsin demesinler.
Canım sıkılıyo cidden bu duruma bazen.

Kalın sağlıcakla..

farkındalıktır;farkında olmadıklarımızın farkına varmak

"barok bulutlarını gördüm" :)