masal olduk yine

En son özgenin omzunda ağladığımda,hep başkalarına yardım ederken,kendime bi türlü yardım edemediğimden yakınmamdı sebebi.Bugün vizelerim bitti,dolaştık biraz.Aslında kendi kendimi mutlu ettiğimi anladım.Bu iyi bişey aslında dimi ordan bakınca? Sadece düşüncelere sığınarak mutlu olmak ne yazık ki çok da uzun ömürlü olmuyor.Dahası oynadığınız bu küçük oyuna kendinizi kaptırabilirsiniz.Gerçek olduğu ya da olacağı yanılgısına düşebilirsiniz.Son bi kaç günümden bahsettim biraz,(bahsederken bile az biraz mutluydum)dinlediler tabiki,samimi olduklarını da biliyorum.Ama nedense kendimi küçük çocuklara güzel masallar anlatıyormuş gibi hissettim.Zihnimin gerisinde gerçeküstücülük oynayan düşünceler ve gerçekmişcesine,inanmaya inandırılmış bir masal.Edebiyat yapmaya çalışmıyorum.cidden.Hepsi bana kalırsa hayatın çok değişik,güzel,herkesin başına gelmeyen cilveleriydi.Bana bişiler kattı hala katıyor.Mekan mevhumu olmasa daha farklı olabilirdi dimi hayat? Ama hepimiz aklı selim insanlarız ve bu konuda hayal kurmak,sadece düşünmek bile beni yoruyor.Aslında dengeleri korumak için tüm çabamı sarfediyorum.Konuşmalarım,hareketlerim..En son istediğim şey,yanlış anlaşılıp,geri çekiliyormuş gibi anlaşılmak olur.Çünkü hiç bir zaman ego tatmini ya da farklı bir amaçla,birilerini bişeyleri kullanan biri olmadım.
Ve tüm bunlar güzel ama,biliyorum olmaz bunu bugün objektif birilerinden duymak biraz hırpaladı galiba beni.O kadar işte,sadece biraz bahsetmek istedim..
Bide parmağımı kestim,çok acıdı ya:/

Aerosmith-Dream on

onbironbir

kirli suyunda hipotez testleri